Jerzy Kurczuk

Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej
i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi (1990). Dyplom aktorski uzyskał rolą Ojca w spektaklu Pieszo Sławomira Mrożka w reżyserii Bronisława Wrocławskiego.

W latach 1985–1986 występował w Lubuskim Teatrze im. Leona Kruczkowskiego w Zielonej Górze. Od 1991 r. związany z Lublinem; wieloletni aktor Teatru im. Juliusza Osterwy                          w Lublinie (1991–2024, ponownie od 2025 r.). Na tej scenie stworzył wiele znaczących kreacji, m.in. Gerwazego w Panu Tadeuszu w reżyserii Mikołaja Grabowskiego, Makdufa w Makbecie w reżyserii Leszka Mądzika, Orgona w Tartuffe albo Szalbierzu Moliera w reżyserii Bogdana Toszy, Króla Ignacego w Iwonie, księżniczce Burgunda Witolda Gombrowicza oraz Don Pedra w Wiele hałasu o nic w reżyserii Tadeusza Bradeckiego. Występował również w spektaklach Marcina Libera, Krzysztofa Babickiego i Jarosława Gajewskiego.

Brał udział w licznych projektach artystycznych i performatywnych, w tym w czytaniach dramatów oraz realizacjach radiowych Teatru Osterwy i Radia Lublin. Współpracował ze Społecznym Ogniskiem Baletowym w Lublinie, a także z zespołami zagranicznymi. Jest stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2023), autorem scenariusza sztuki Ból swój opowiadam.

Znany również z ról filmowych i telewizyjnych (Drogi wolności, Sensacje XX wieku), pracy lektorskiej oraz wieloletniej współpracy z TVP Lublin. Prowadzi warsztaty aktorskie oraz zajęcia z zakresu kultury żywego słowa dla młodzieży i dorosłych.

Aktor niezwykle doświadczony, o ugruntowanym warsztacie i wyrazistej kulturze scenicznej. Przez ponad trzy dekady konsekwentnie związany z Teatrem im. Juliusza Osterwy w Lublinie, gdzie wypracował rozpoznawalny styl oparty na precyzji słowa, świadomej pracy z głosem                     i głębokim rozumieniu materii dramatycznej. Ceniony za rzetelność, odpowiedzialność                             i umiejętność budowania ról o wyraźnym ciężarze znaczeniowym. Artysta, którego obecność na scenie wnosi spokój i doświadczenie – efekt wieloletniej, konsekwentnej pracy w teatrze repertuarowym.