Historyja o chwalebnym zmartwychwstaniu Pańskim

Spektakl Historyja o chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim Mikołaja z Wilkowiecka to wspólne dzieło repertuarowego Teatru im. J. Osterwy w Lublinie i Ośrodka Praktyk Teatralnych „Gardzienice”. To przedsięwzięcie, które łączy pracę aktorów teatru repertuarowego z doświadczeniem aktorów, wykorzystujących nowatorskie praktyki teatralne. Dla odbiorcy religijnego inscenizacja misterium może stanowić przeżycie związane ze sferą sakralną. Dla osoby, której bliskie są rodzime tradycje kulturowe, będzie to możliwość kontaktu z żywym zabytkiem. Dla wszystkich zaś – niezwykłą opowieścią, o tym jak życie zwycięża nad śmiercią.

Idealna propozycja na Wielki Post! Zapraszamy na spektakle:

20 marca, godz. 11:00, 19:00

21 marca, godz. 19:00

22 marca, godz. 18:00

Kilka słów o spektaklu od samych twórców:

HISTORYJA NA SCENIE TEATRU

„Myślę, że to czego doświadczamy, zajmując się językiem staropolskim to jest nadzwyczajna moc. To też nadzwyczajny wysiłek tego języka, który usiłuje znaleźć wyraz dla rzeczy, które jeszcze się w tym języku się nie mieszczą. Zbliżenie się z tą mocą sprawia, że na nowo odczytujemy wartość naszego języka. (…) Język oprócz różnych fundamentalnego znaczenia jakim jest komunikowanie jest rodzajem więzi, która nas trzyma razem, daje nam poczucie odrębności. Daje nam poczucie wspólnoty naszej kultury, naszej historii. Po to mamy język. Sam język jest procesem miłości, która nas do siebie zbliża, pozwala zrozumieć takie rzeczy, które są między nami, których nie da się wyrazić poza językiem.”

Jarosław Gajewski, reżyser 

SKĄD WZIĄŁ SIĘ POMYSŁ NA SCENOGRAFIĘ HISTORYJI?

„Podczas rozmów, omawiania tekstu Patryk Kencki przyniósł ciekawą informację, że czterystuletnia tradycja wystawiania „Historyji…” opierała się na tym, że wystawiały je różne grupy społeczne: klerycy, biskupi, społeczność, która zbierała się wokół tematu. W każdym stuleciu to były inne grupy i inne stowarzyszenia. Szukałem analogii, jak dzisiaj znaleźć tę współczesność, żeby była zachowana adekwatna tradycja wystawiania z dramatem sprzed czterystu lat i pomyślałem, że mogłaby to być konserwacja starego kościółka. Po prostu.”

Marek Chowaniec, scenograf 

CO BYŁO INSPIRACJĄ DO TWORZENIA MUZYKI SPEKTAKLU?

„Przede wszystkim inspiracją była muzyka staropolska, czyli zabytki, perły muzyki staropolskiej. W tym kompozycje Mikołaja z Radomia – to jeden z najwybitniejszych dawnych polskich kompozytorów. Muzyka Wacława z Szamotu, ale też mnóstwo muzyki anonimowych kompozytorów, bo te dawne czasy charakteryzują się tym, że mnóstwo autorów nie podpisywało swoich utworów, zostawiali po sobie anonimowe dzieła, które wciąż są grane i którymi ludzie się zachwycają. Oprócz tych utworów, które są wplecione w tekst jest też część moich własnych kompozycji. Ważnym elementem spinającym jest improwizacja, którą kilkakrotnie podczas spektaklu gramy.” 

Prof. Maria Pomianowska – kompozycje i opracowanie muzyczne 

Z JAKIM JĘZYKIEM SPOTKA SIĘ WIDZ HISTORYJI?

„Historyja o chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim” to najstarsze polskie zachowane misterium i dzieło o tyle fascynujące, że niezwykle wielowarstwowe, co widać na poziomie języka i dramaturgii. To dzieło wyrasta ze średniowiecza, przetworzone w renesansie, a my dokładamy kolejną warstwę współczesności.”

Patryk Kencki, dramaturg 

JAK POWSTAWAŁY KOSTIUMY DO HISTORYJI?

„W projektach kostiumów do „Historyji…” chciałam nawiązać do czasów opisanych przez autora, ale najważniejszy był dla mnie dialog ze współczesnym odbiorcą, dlatego nawiązywałam do współczesnej mody. Chciałam, aby kostiumy były utrzymane w zawężonej gamie kolorystycznej poczynając od bieli, szarości, poprzez beże aż do czerni. Te kolory nawiązują do scenografii Marka Chowańca. Tak jak i nadruki na tkaninach, które nawiązują do szesnastowiecznych rycin przedstawiających chmury i wici roślinne.”

Anna Adamek, kostiumografka 

CO BYŁO INSPIRACJĄ DO CHOREOGRAFII 

„Ciężko jest mi mówić, że jest jakaś jedna i konkretna inspiracja w pracy nad ruchem w tym spektaklu dlatego, że moją największą inspiracją w pracy zawsze jest człowiek, z którym się spotykam. Akurat z Jarkiem Gajewskim, Markiem Chowańcem i Anią Adamek pracujemy już trzeci raz nad projektem dotyczącym staropolszczyzny, więc mamy już wypracowany wspólny język, ale aktorzy, na których ten ruch ustawiam: z Teatru Osterwy jak i z „Gardzienic” to są dla mnie zupełnie nowe spotkania. I to jest największa moja inspiracja. To moja dewiza w pracy nad ruchem.” 

Katarzyna Anna Małachowska – ruch sceniczny i współpraca reżyserska